Yr unig gysur yw fod Warren Gatland a’i dîm i’w gweld yn wirioneddol siomedig â’r golled yn hytrach nag yn falch o’r ymdrech ddewr. A ma’ lle ’da Gatland a’r bechgyn i fod yn grac, am eu bod nhw’n agos iawn at fois y cryse duon. Y trueni yw nad yw’r sgorfwrdd yn adlewyrchu’r ymdrech. A dyma ble ma’r dihiryn ’na’n dod mewn iddi. Yr hen Dan Carter. Rhyfedd sut y gall un dyn greu tîm. Ddylai hynny ddim bod yn bosib yn y gêm broffesiynol, ond rywsut ma’ cael chwaraewr fel Carter yn rhan o dîm sy’n wannach na’r arfer yn golygu eu bod nhw’n medru curo tîm fel Cymru. Ma’r Haka yn ’y mhoeni i hefyd. Do, mi wnaeth y bechgyn sefyll yn stond a gwrthsefyll yr olygfa frawychus, ond oedd hynny’n ddigon i ysgwyd Seland Newydd? Nag oedd siwr. Efallai ei bod hi’n bryd i ni gymryd cyngor bardd answyddogol y gamp Max Boyce ac ymateb i’r Haka gyda’n Haka ein hunain. ‘Hump-e-ty Dump-e-ty sat on a wall... Hump-e-ty Dump-e-ty had a great fall.’ Wel, mi fyddai’n wahanol!  

Heb godi’r hen ddadl ‘ai rygbi ynteu bêl-droed sydd orau’, does dim dianc rhag y ffaith ei bod hi’n eitha hawdd darogan canlyniad y gêm yn erbyn Seland Newydd. Felly mae’n anodd dadlau yn erbyn y sawl sy’n mynnu bod y gêm yn Stadiwm y Mileniwm ddechrau Tachwedd yn un ddiflas. Cymru’n mynd ar ei hôl hi, dod yn ôl yn agos, o fewn trosgais ac wwwwwwwww... colli. Ymdrech ddewr. Agos ond dim sigâr. Am syrpreis. Roedd hi’n stori dra wahanol serch hynny yn gynharach y prynhawn hwnnw lawr yr M4 yn Stadiwm Liberty Abertawe. Fel chwa o awyr iach yn ein papur dyddiol cenedlaethol ar y dydd Llun dilynol fe ddywedodd y newyddiadurwr Delme Parfitt, a lwyddodd i fynychu’r ddwy gêm, mai’r gêm bêl-droed rhwng Abertawe a Chaerdydd oedd y profiad gorau. A hynny o bell ffordd. Y Western Mail, ‘y papur rygbi’ honedig yn dweud mai pêl-droed oedd orau... meddyliwch!  

Rwy’n ei chael hi’n anodd cymharu’r ddwy gêm ond y prif bwynt yw’r awyrgylch ac ymroddiad y dorf i’r achlysur. Faint o dân oedd ym mol y cefnogwr rygbi? Dyheu am fuddugoliaeth, ie. Ond faint o ffydd oedd gan y Cymry y bydden nhw’n dathlu buddugoliaeth? Er i’r tân ym mol ambell gefnogwr pêl-droed droi’n drais yn ystod y prynhawn (ac rwy’n pwysleisio mai lleiafrif oedden nhw), mi oedd yn dân oedd â gobaith a hunan-gred yn ei gynnau. A dyna’r gwahaniaeth am wn i.  

Faint felly o ffydd sydd gan bawb ohonom ni yn ein tîm rygbi cenedlaethol? Ambell fuddugoliaeth dros y gwledydd ‘mawr’. Ambell flwyddyn pan dyw pawb arall ddim cystel, a ry’n ni rywsut yn llwyddo i gipio Pencampwriaeth y Chwe Gwlad. Ambell fflach o athrylith pan fydd unigolyn yn serennu ac yn ysgwyd y byd rygbi fel y gwnaeth Gavin Henson yn 2005 neu Shane Williams yng Nghwpan y Byd 2003. Ydy hynny’n ddigon mewn gwirionedd ar gyfer y gêm genedlaethol honedig? A ninnau ar fin ffarwelio â degawd cyntaf y ganrif a’r mileniwm hwn, tybed be fydd tynged y gamp dros y degawd, a’r ganrif nesaf hyd yn oed? Fydd yna fuddugoliaeth dros y Crysau Duon? Mae’r ffaith ein bod hyd yn oed yn gofyn y cwestiwn yn dweud cyfrolau.